Ik kwam is aanraking met een zogeheten stokoude duivenfluisteraar, die in zijn tijd de meest geweldige uitslagen draaide. Die me aan het begin van het nieuwe seizoen op het hart drukte: “Rob, je duiven zitten in een soort van winterdepressie”. Ik, keek hem aan met een diepe frons op me voorhoofd. En stamelde: ‘Winterdepressie?’ “Ja, want je doffers huilen als weduwnaars zonder de bijbehorende rustpose. Kijk, ze komen uit hun gezamenlijke broed- of kweekperiode. En nu zitten ze gescheiden. Je leert ze op om straks over ongeveer een maand aan het nieuwe seizoen te beginnen. Dan is heel erg logisch dat ze de duivinnen missen. Maar een gezonde weduwnaar, ook die zonder ervaring, die voelt aan zijn theewater dat hij zijn rustmomenten moet pakken”. ‘En wat kan ik hier aandoen, volgens jou.’ Het bleef even stil. Toen stelde hij de volgende voor mij zeer leerzame vraag: “Hoelang trainen de duivinnen.” ‘Ach, met gemak zo’n uur tot anderhalf uur.’ “Kijk zei hij, dat is wat mij betreft een teken dat je veel meer een duivinnenspeler bent.” ‘Ik, een duivinnenspeler…. Ik, speel het liefst met alleen stoere mannen die tijdens de training heerlijk klepperen.’ “FOUT, want al dat klepperen is het gevolg van veel te weinig oestrogeen. Ze moeten strak met innerlijke rust, gedisciplineerd, snel, laag over de daken vliegen. En naarmate de zon stijgt en de mooie vluchten eraan komen mogen ze ook heel hoog trainen.” Ik, hield mijn lippen stijf op elkaar in de hoop dat hij mijn zijn geheim zou gaan vertellen. Maar hij keek kritisch met zijn hoofd schuddend naar de hokverluchting. “Oké, met een paar kleine aanpassingen is hier nog wel iets van te maken. Plus stel twee flessen samen: Een met voornamelijk natuurlijke zoetstoffen voor de doffers. En een fles met voornamelijk zuren voor de duivinnen. Want de doffers ontwikkelen met overwegend meer zoet (glucose/glycogeen: RvH) in het bloed meer oestrogeen. En de duivinnen maken op basis van een lagere pH-waarde meer testosteron aan. Dat is precies het verschil”.