Ik heb is staan praten met een groot duivenkampioen, die zei dat hij meer van dieren gedaan kon krijgen als de gemiddelde dierenliefhebber. Nou, geloof ik hier wel in want je kunt het ook heel makkelijk andersom stellen: bijvoorbeeld, redelijk wat hondenbezitters lijken maar moeilijk om te kunnen gaan met de dagelijkse grappen en grollen van hun viervoeters. Dus ergens moet er een dominant lijntje lopen tussen de mens en zijn huis tuin en keuken veestapel.

Onderlaatst nog, stond een jonge meid van amper 18 jaar haar hond te sarren bij ons in het park. En ik vroeg zo beleefd mogelijk wat ze aan het doen was. ‘Oh, dat vind ze leuk..!’ Ik kon aan het teefje zien, dat ze haar bazin helemaal niet begreep, want ik zag het puntje van de staart gestrest omhoog wijzen. Ten teken, dat ze niet over haar eigen hondenkarakter mocht beschikken. Want het was een zogeheten vechthond, die niet gewend is om gesard te worden door de eigen bazin. Nu zijn dit in mijn ogen enorm lieve dieren die door mensenhanden zo zijn geworden. Dus ik vroeg haar op te passen, want voordat je het weet kom je vandaag of morgen in het nieuws. Helaas, was ze niet voor rede vatbaar, want even honderd meter verderop zag ik haar exact hetzelfde rot geintje uithalen.