We zijn weer een weekje verder, en de duivensport draait gewoon door, woensdag 14 Januari voelde ik mij plotsklaps geroepen om het spul te koppelen . Waarom ? Gewoon op gevoel, plotsklaps zonder enige voorbereiding. Zo gaat dat bij mij . Maar de andere dag zaten ze allemaal netjes in hun aangewezen broedbak en de koppels allemaal zoals ik het voorzien had  en dat was lang geleden, duiven lopen nu ook volop te slepen met stelen en erwtenstro en alles gaat eigenlijk zo als het nu hoort tegaan. Bij de kwekers door mijn eigen stomme fout slechts twee jongen de 42 Marlieke en de 41 Sjomi , waarom ze zo heten vertel ik in een volgende column.

Vandaag heb ik enkele ruiten van het duivenhok kalkvrij gemaakt wat best veel werk was en morgen pak ik ook wel weer een paar raampjes, hokje van de weduwduivinnen witten en de weduwduivinnen hokjes timmeren, dus veel werk maar we hebben er weer zin in. Op het duivengebied is het erg rustig en met de nieuwe indelingen laat ik mij niet in en heb daar mijn gedachten over, net als over de hele gang van zaken. Hadden we niet een oud gezegde over legen vaten en mijn vat zit gewoon vol.

Eind van de week moeten er eieren zijn bij de vliegduiven maar dat hoort u dan in de volgende Wel en wee.

Tot volgende week.

Kees Commijs de Rotterdamse postduivencoach.