Deze week mochten we dan weer voor het eggie aan de slag. Doordeweeks nog meegedaan met de africhting uit Duffel (94 km) dat ging niet helemaal zoals ik gehoopt had. De eerste 4o duiven waren vlot thuis, daarna ging het stroperig en in de loop van de middag moest ik nog 3 doffers. Eén daarvan arriveerde rond 17.00 uur, de andere 2 uiteindelijk in de loop van de volgende dag. Die 2 herstelde overigens prima en zijn uiteindelijk ook gewoon mee gegaan naar Bierges (133 km) dit weekend.
Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik, zoals ik wel verwacht had, een aantal vragen c.q. opmerkingen. Dit liep uiteen van “Waarom zo negatief” tot “Wat scheelt of schort eraan dan?”. Zoals ik al schreef is het een gevoelsmatige kwestie en zoals ik sommige mensen antwoordde: Pietertje heeft er bar weinig verstand van, dus wellicht valt het mee. En persoonlijk zie ik het stukje niet als negatief, maar als realistisch. Zo was ik ook realistisch over mijn kansen voor dit weekend. Ik zag al snel dat het zaterdag niets ging worden en op zondag stond er een WNW wind. Als je dan meeneemt dat Bierges een oostelijk gelegen losplek is en Capelle aan de meest westelijke kant van het losgebied ligt dan moet je niet teveel rekenen op vroege duiven. Ik had besloten om niet naar de meldingen te kijken en me te laten verrassen, de duiven die van afdeling 6 overkwamen gingen te langzaam om een goed idee te geven van de mogelijke aankomsttijd van onze duiven. Ik schatte in dat we tussen de 1350-1375 meter zouden maken, dat zou op 9.52 duiven thuis betekenen. Dit riep ik ook naar een vaste letter die aan de overkant stond te kijken, maar ik was nog niet terug gelopen in de tuin toen recht uit de goede hoek op `49 een duif komt aanknallen die zonder dralen op de plank valt en 1405 meter laat noteren. Het blijkt de “307” te zijn die zich als jong op de laatste Pont ook al liet zien. Das een mooie schiet er dan door je heen, maar als er gelijk al weer 1 boven het hok hangt twijfel je toch, zo goed pakt Pietertje ze meestal niet haha. Het blijkt de “060” te zijn, mijn schalie doffer die al eerder op tijd was als jong van Bierges, die losplek ligt hem dus wel. Dan valt er een klein gaatje waarna het duiven gaat en blijft regenen. Binnen 23 minuten zitten er 48/48 in de klok en kan ik rustig in de stoel gaan bijkomen. Een eerste blik op de meldingen laat zien dat die eerste 2 duiven er goed bijzitten. Uiteraard maakt 1 zwaluw geen zomer, maar dit is wel een prettige verrassing die ik misschien wel even nodig had. Uiteindelijk wordt het 4 en 8 tegen 2433 duiven in de Krimpenerwaard, (75% 1 op 4 in de prijzen) 16 en 30 tegen 3837 in de Gouwe tegen en de 60e tegen 14860 van de totale lossing blauw/groen. De eerste 3 duiven waren:
Overigens was de 4e de 384, een volle broer van de 307, wat ik ook opvallend vond was dat ik 4 doffers voorop had. Of dat alleen in het verduisteren zit weet ik niet, wellicht dat de kleine aanpassing aan het weduwnaarshok ook mee heeft gewerkt. Maar natuurlijk heeft elke melker zijn geheim, het mijne zal ik maar gewoon vertellen. Aangezien ik afgelopen vrijdag het examen gala van school had kon ik de duiven niet inkorven. Ik was vergeten om het op tijd aan William te vragen, dus was Petra de klos. Alle duiven netjes klaar gezet en zo kon ze samen met Naomi naar Lekkerkerk.
De inkorfploeg reageerde overigens erg enthousiast op de mededeling dat Petra kwam i.p.v. Pietertje, misschien dat deze positieve vibe al voelbaar was met het inkorven, wie zal het zeggen. Ik heb de dames verteld dat ze het vaker mogen doen, heel enthousiast werd daar nog niet op gereageerd De tip vanuit de inkorfploeg was duidelijk…niet meer komen op vrijdag. Nou ja misschien zet ik wel een pruik op volgende week.
Al met al dus een verrassende start, nu zaak om ze aan het trainen en vreten te houden. Komende week gaan we naar Quievrain (181 km), zoals het er nu opstaat met een stevige N, NW wind, maar het is nog geen zaterdag.
De jongen zijn afgelopen week met de minder geduldige kant van Pietertje in aanraking gekomen. Afgelopen week voor alle zekerheid de duiven laten controleren, ze mankeerden eigenlijk niets maar waren allemaal te zwaar. Bij de jongen snapte ik dat wel, bij de oude echt niet. Bij de laatste heeft het vandaag in ieder geval niet in de weg gezeten. Ik schreef al dat ik nog niet tevreden ben over de jongen, sinds afgelopen week dwing ik ze te gaan vliegen. Dat gaat inmiddels vrij aardig, gisteren trokken ze voorzichtig voor het eerst weg. Een groepje van 10 heeft nog wel de neiging te snel op het hok te willen gaan zitten, maar zoals ook een andere blogschrijver ook al zei, die luiwammesen blijven straks als eerste weg en we gaan verder met degene die wel willen en kunnen. Volgens Petra heb ik overigens niet genoeg geduld, maar ik weet hoe het elk jaar gaat en dit jaar gaat het gewoon anders. Komende week ga ik de laatste aanwinsten halen en bijzetten, die zullen wel op de “grill” moeten om aansluiting te vinden met de rest maar kwaliteit verloochent zich niet hoop ik maar. We hebben ook nog wel even want 27 juni staat pas de eerste africhting op de planning van de jongen.
Daarnaast heb ik de komende 2,5 week vakantie (i.v.m. 5 mei start ik pas weer op 6 mei) dus genoeg tijd om de zweep erover te halen. Ik verwacht wel dat ik ze voor het eind van de vakantie in de mand heb zitten om weg te brengen. Gas op die lolly!
