- zondag 29 maart 2026
Als ik dit schrijf is het 24 maart 2026, de dag dat het 10 jaar geleden is dat Johan Cruijff stierf en Ajax voor het laatst voetbalde.
De eerste uitslagen van het nieuwe vliegjaar staan alweer in de krant. Tenminste in de Belgische krant. Want daar, in Limburg, is al gespeeld. Voor de Nederlanders is op dit moment niet alleen de vraag ‘wanneer’ ze kunnen gaan beginnen maar ook ‘of?’ Vervelend want niets erger dan onzekerheid.
Natuurlijk waren het nog maar korte inleidende lokale vluchtjes.
Zelf vind ik de namen van de clubs interessanter dan de uitslagen.
En dat zou (heel) vroeger NOG TOFFER zijn geweest met namen als:
-‘Hoop en vriendschap.’’
-‘Moed en volharding.’
-‘De onvermoeibaren.’
- ’De Vleugelvlugger’ (een heel aparte).
- ‘De Luchtverkenners.’
- ‘De Ware boerenduivenbond.’ (veronderstelt dit meerdere clubs in een plaats?).
- ‘De Ware liefhebber.’
- ‘Eerlijk moet niemand vrezen.’
- ‘Eerlijk duurt het langst.’( Een beetje suggestief zo lijkt).
- ‘Doe wel en zie niet om.’
- ‘Vrij en vooruit.’
- ‘Hoop in de toekomst.’
- ‘Vroeg of dood’.
- ‘De vrolijke duivenmelker.’
- ‘De bond der vliegers.’
- ‘De taaie vliegers.’
- ‘De taaie rakkers’ (met 'vliegers' en 'rakkers' zouden de melkers zijn bedoeld).
- ‘De vriendenkring der duivenmelkers.’ (een mooie).
ChatGPT leert dat er, alleen in Belgie, ooit 5.000 clubs waren. Zonder uitzondering hadden die hun onderkomen in een Café en hoe klein een dorp ook was, er was een duivenclub. Minstens èèn zelfs. We spreken rond 1950 toen duivensport volkssport nummer EEN was en er ongeveer 200.000 liefhebbers waren, zo leert ChatGPT.
En ook dat er nog een kleine 1.000 clubs van over zijn (ongeveer het dubbele van in Nederland?) en anno 2026 (weer ongeveer) 15.000 liefhebbers.
GLIMLACH
Het is moeilijk niet te glimlachen als je de namen van die clubs ziet. Je moet Belg zijn om ze te kunnen verzinnen. Bedoeling was dat elke club (café) een eigen naam had, maar dat was amper te doen met 5.000 clubs en daarom waren er redelijk wat met dezelfde naam.
Het was in de tijd dat iemand die zelf geen duiven had wel een vader, grootvader of oom had met duiven.
In Sportblad De Duif typeerde iemand de teloorgang als volgt:
‘Vroeger kon elke liefhebber (in Belgie) met de fiets naar het clublokaal, nu heeft hij er de auto voor nodig.’
Maar er is zo veel meer.
Vroeger keken we uit naar de uitslagen, gingen we zelfs speciaal naar het lokaal, om te zien hoeveel geld we gewonnen of verloren hadden. Nu laat Afdeling Zuid West in Nederland weten dat er geen papieren uitslagen meer gemaakt worden en dat evenmin nog mag worden gepoeld.
Zodus: Is de sport op veel terreinen stil blijven staan, de veranderingen zijn welhaast Orwelliaans.
Als je overigens aan het zoeken bent (Google of met A I) dan lees je veel gejammer over het feit dat er over 'duivensport vroeger' zo weinig te vinden is. Geen archieven had, de duivensporters stelden weinig op schrift.'
Denk verder dat 90-ers die nog goed bij de les zijn ons heel veel genietbaars zouden kunnen vertellen.
Excuses dat het weer maar eens over vroeger gaat. Een troost, althans voor mij, niets zou momenteel beter verkopen dan nostalgie.
En nog dit: Ik ben met Omar (Evert Jan E welbekend) al lang bevriend. We hebben gemeen dat we met (zeer) weinig duiven spelen. Omar speelt er met tien, in de club zijn er ook die er wekelijks 50 inmanden. Meer mag daar niet.
Hij won de laatste vlucht van het jaar 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 20, 30, 31 (10 op 10) met vnl. A S duiven.
Omar: 'I am very grateful to you. In particular I have learned so much from you. I believe I have reached this level of expertise thanks to you and your true advices.'
Dat ik dit nu publiceer is geen toeval. Kreeg tegelijk met Omar zijn mail een soortgelijk schrijven van Nederlandse Peter. 'Alles aan jou te danken, aan jouw duiven, je stukes en je adviezen' waren zijn woorden die deugd deden.
Ook zijn uitslagen zijn uniek maar wat beide 'vergeten' te zeggen is dat het vooral ZIJ zelf zijn die de gewenste cirkel rond maken.
Zo maar wat gebabbel
GOED TEKEN
Over vorm gesproken, ik herinner me nog die spektakel uitslag die veel wenkbrauwen de hoogte in deed gaan omdat ik die had voorspeld.
Toen de doffers in de mand zaten om ingekorfd te worden en ik de duivinnen los liet knalden die met een oorverdovend kabaal de volière uit en stormden het weduwnaarshok binnen. Dat was veelbelovend.
Blijven ze doelloos rondjes vliegen of erger nog, op het dak zitten, dan heb je reden tot zorgen. Dus meen ik dat de thuiszittende duivinnen door hun gedrag de vorm van de weduwnaars verraden.
Om weduwduivinnen die leggen moet je je geen zorgen maken zolang ze maar niet op de eieren gaan zitten.
AANKOMST
Ook de manier van aankomen zegt vaak veel over het resultaat.
Stormen ze zodanig snel het hok in, dat je ze amper ziet en de plank amper raken zodat je twijfelt of ze wel geregistreerd zijn, dan zit het goed en hoef je niet te informeren hoe het bij anderen zit. Ik ken dat maar al te goed, had soms zelfs angst om zonder kogelvrij vest naar het clublokaal te gaan.
Het omgekeerde is ook waar. Duiven die na de vlucht weifelend en onzeker op de nok landen en geen haast hebben binnen te gaan zijn zelden, of zeg maar nooit, vroege. Bart weet wat ik bedoel.
KENNIS?
Vraag mij overigens nooit uw duiven te keuren want dan ben ik tot veel in staat.
Zo had ik eens een doffer doorgehouden waarvan ik zeker was dat hij niets waard was. Hij was onooglijk klein met ogen die je dom aanstaarden. Waarom hij er nog zat?
Hij was als jonge duif verloren gegaan, met mijn vrouw had ik er twee maal 120 km voor moeten rijden om hem terug te halen en toen ik later tegen mijn vrouw zei dat die duif er toch uit moest zei ze 'dan ik ook'.
Na enig nadenken besloot ik de duif niet weg te doen en gelukkig maar. Geloof me, behalve die zelf verklaarde kenner in Noord Oost Nederland, is niemand 100% zeker als het over keuren gaat.
Elke ongeveer 15 jaar domineert hier een ander soort duiven. Vroeger had ik erg kleine.
Hoe vaak vroegen de inmanders wel niet ‘weet je zeker dat het een doffer is?’
Als ik knikte keken ze me aan met een blik alsof ze wilden zeggen 'van deze prullen hebben we alvast geen last'.
'Prul' stond trouwens ook op de stamkaart van de eerder genoemde afgekeurde.
Het verklaart waarom geen mens er jongen van wilde, iets waarvoor ik ze nog dankbaar ben.